မီးခိုးေရာင္ညည္းခ်င္းတစ္ပုဒ္

ကၽြန္မမွာ မာယာျဖဴျဖဴ မရွိဘူး ..

ေရႊရည္စိမ္အၿပဳံး မရွိဘူး ..

စိန္ျခယ္တဲ့အလွတရား မရွိဘူး ..

ပန္းႏုေရာင္လက္ဖ၀ါး မရွိဘူး ..

ၾကည္ျပာေရာင္မ်က္လုံး မရွိဘူး ..

ခပ္မႈိင္းမႈိင္း မီးခိုးေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ..

အဆိပ္နက္ပန္းေတြကို ခူးခူးစားရင္း ..

ရင္ဘတ္ထဲကေန.. လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ႕ အလွတရားနဲ႔ ..

ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ ၀တ္ရည္လို လွပခ်ဳိသင္းတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ..

ညစဥ္အန္ထုတ္ေပးေနသူေပါ့ ..။

  

 < ၾကည္ျဖဴခင္ခင္  (1-5-2012) >

ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ ၀န္ခံခ်က္

ဆုံဆည္းခြင့္တစ္ခုရဲ႕ အစဟာ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထပ္ခြဲခြာျခင္းအတြက္ နိဒါန္းဆိုတာကို ကၽြန္မနဲ႔ မည္သူမဆို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ မွန္ေနမွာျဖစ္ေပမယ့္လည္း အဲ့ဒီခြဲခြာျခင္းကိုပဲ ႏွလုံးသြင္းၿပီး တုန္လႈပ္ေနဖို႔အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို မွ်ေပးဖို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ..

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္တဲ့သူေတြူနဲ႔႔ဲ  ေကာင္းမြန္စြာ ေတြ႕ဆုံၿပီး အဆင္ေျပေျပနဲ႕ ေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံရင္း ရွင္သန္ေနခြင့္ရမယ့္ အခ်ိန္ေတြကို စနစ္တက်ေလးပဲ အသုံးခ်ေနခ်င္ပါတယ္..။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဒီအသက္အရြယ္ထိအေရာက္မွာ ကၽြန္မကို ခြဲခြာတဲ့သူေပါင္း မည္မွ်ရွိခဲ့လဲဆိုတာကို မွတ္သားခဲ့ျခင္းမရွိသလို မွတ္မိႏိုင္တဲ့အေနအထားလည္း မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားခဲ့တာကေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္က တစ္ပါးသူဆီက ထြက္ခြာလာလိုက္ တစ္ပါးသူေတြက ကိုယ့္ဆီက ထြက္ခြာသြားလိုက္နဲ႔  ေတြ႔ႀကဳံဆုံကြဲေနတဲ့ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔တာမ်ားစြာကို မသိသလိုလို သိသလိုလို .. မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သလိုလို.. (အမွန္ေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာရွိမယ့္အျဖစ္ေတြကို မသိက်ဳိးကၽြံျပဳလိုက္ျခင္း) နဲ႔ ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ သူေတြၾကားမွာ ကၽြန္မလည္း ၀မ္းနည္းျခင္းေတြကို မလိုအပ္ပါပဲ အသိစိတ္နဲ႔ ခံစားၿပီး မ်က္ရည္စီးက်ေနဖို႔ေလာက္နဲ႔ေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို မျဖဳန္းတီးေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ဖီးနစ္ငွက္တစ္ေကာင္လို မီးလွ်ံကို အံတုရင္း ကိုယ္တတ္တဲ့ပညာေလးနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳလို႔ အေကာင္းဆုံးရွင္သန္ေနခ်င္ပါတယ္။

(ခုခ်ိန္ထိေတာ့ မသိစိတ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ကၽြန္မကေတာ့ ရင့္က်က္ျခင္းမွာ တည္ၿငိမ္မႈ မရေသးေၾကာင္း ၀န္ခံရပါလိမ့္မယ္)

 

ဆႏၵ

!!~~ သိကၡာရွိတဲ့

လူႀကီးလူေကာင္းမ 

တစ္ေယာက္ထက္.. 

ဘာမာယာမွ အေရမျခဳံထားတဲ့ ..

ကဗ်ာဆရာမေလးပဲ 

ကြၽန္မက ျဖစ္ခ်င္တာ ~~!!

ကၽြန္မႏွင့္ဘ၀

လက္ကေလး မလွေပမယ့္

လက္ေရးလွေအာင္ ေရးတတ္ခဲ့သည္..

ဆရာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္

ကဗ်ာေတာ့ျဖစ္ေအာင္ ေရးတတ္ခဲ့သည္..

ရုပ္ကေလး မလွေပမယ့္

ႏွလုံးသားလွေအာင္ ေနတတ္ခဲ့သည္..

ဘ၀ေလး မလွေပမယ့္

အတၱပါးေအာင္ ေနတတ္ခဲ့သည္..

အၿပဳံးေတြ မြဲေပမယ့္

အမုန္းေတြနည္းေအာင္ ေနတတ္ခဲ့သည္..

အရႈံးေတြ မ်ားေပမယ့္

အဆုံးထိေရာက္ေအာင္ လွမ္းတတ္ခဲ့သည္..

ဂရုစိုက္သူ မရွိေပမယ့္

အတုပိုက္သူေတြြၾကား ေပ်ာ္တတ္ခဲ့သည္..

အခါခါ လဲေပမယ့္

နာက်င္ရက္နဲ႔ ထတတ္ခဲ့သည္..

အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသခဲ့ေပမယ့္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ရွင္တတ္ခဲ့သည္..

ဒဏ္ရာမ်ားစြာ ပိုင္ခဲ့ေပမယ့္

ၾကယ္တာရာမ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ လင္းလက္ခ်င္သူမွာ

ၾကည္ျဖဴခင္ခင္ ျဖစ္ပါ၏.. .. ..။