အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာတစ္ခုအတြက္ အစြန္းေရာက္ဖို႔မလိုပါဘူး.. ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္..

ပိုင္ဆိုင္စရာမ်ားတဲ့ ဒီကမၻာမွာ
အရာရာကေတာ့ ခဏအတြက္ပါ..
အလည္လာတဲ့ တို႔ေတြဟာ
အခိုက္အတန္႔ေတြတိုင္း ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္နဲ႔ မရိုင္းပဲ
ကိစၥအ၀၀ကို ႏိႈင္းႏိႈင္းဆဆေလး ေဆာင္ရြက္လို႔
ေသြးမပ်က္ပဲ ေမတၱာဖက္ရင္း လူပီသၾကစို႔ေလ..

တစ္ခါတစ္ရံ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ဘာသာေတြၾကား
အာဃာတေတြမ်ား ေဒါသေတြပြားေနလို႔
ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ဘုရား အျမင့္ျမတ္ဆုံးမေရာက္ဘူး..
ျဖဴျဖဴမည္းမည္း ၾကင္နာတတ္သူအားလုံးက လူေတြပဲ..

တကယ္ဆို လူကိုလူလိုပဲ ျမင္ၾကၿပီး
လူကိုလူခ်င္းပဲ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရမယ္..
က်ယ္ေျပာၿပီး မာယာမ်ားတဲ့ ဒုကၡပင္လယ္ထဲေရာက္တဲ့အခါ
လူျဖဴလူမည္း ဘာသာကြဲလည္း ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာေပးမယ္မထင္ဘူး..
သင္သာ ၾကင္နာတတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစ....

ဒီကမၻာေျမမွာ လူလာျဖစ္ရသူေတြအားလုံးအတြက္ သင္ ေထာပနာျပဳေပးႏိုင္လား..
စကားလုံးေတြတစ္ခါတစ္ရံ ႀကီးက်ယ္ေကာင္း ႀကီးက်ယ္မယ္..
အမွန္တရားရဲ႕ျမင့္ျမတ္မႈကိုေတာ့ သင္လက္မခံလို႕မရဘူး မဟုတ္လား..

ဒီကမၻာေျမဟာ ကၽြန္မတို႔အားလုံး အခိုက္အတန္႔အလည္လာၾကတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုပါ..
ဒီကမၻာေျမကို သင္ ေသြးစြန္းေစခဲ့ရင္.. သင္ အျပစ္ျဖစ္မွာပဲ..
အဲ့ဒီအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ဆင္ျခင္တစ္ခုကို သင္ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့..
သူ႔ဧည့္စာရင္းထဲမွာ သင္က လူေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္..

အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာတစ္ခုအတြက္ အစြန္းေရာက္ဖို႔မလိုပါဘူး..
ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္..

ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေစ

ငဲ့ပါ.. ညွာပါ..

ကိုယ္နဲ႔ေတြ႔သူ မွန္သမွ်

တိုက္ပြဲၾကမ္း ၀င္ေနရလို႔ပါ.. ..။

စာနာပါ.. သနားပါ..

အဆင့္အတန္း မခြဲျခားပဲ

ၾကင္နာမႈေတြ ဖြင့္လွစ္ျပပါ.. ..။

ဆင္ျခင္ပါ.. ရႈျမင္ပါ..

ဘ၀ဆိုတာ ပုံေသမရွိေတာ့..

ျမင့္ရာမွလည္း နိမ့္ရာသို႔ က်ဆင္းတတ္လို႔ပါ.. ..။

အရိပ္ေနေန အခက္ခ်ဳိးခ်ဳိး

~> မည္သူမဆို ေအးျမတဲ့အရိပ္ေအာက္မွာ နားခိုပိုင္ခြင့္ရွိေပမယ့္ အခက္ခ်ဳိးပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။

~> မည္သူမဆို မိမိႀကိဳက္သည့္ ဘာသာတရားကို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ပိုင္ခြင့္ရွိေပမယ့္ တစ္ဦးဘာသာကို တစ္ဦး ထိခိုက္ပုတ္ခတ္ပိုင္ခြင့္မရိွဘူး။

~> မည္သူမဆို ကိုယ့္သားသမီး၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးေမာင္ႏွမကိုို နာက်ည္းစြာ စြန္႔ပစ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူမ်ားသားသမီးကို ယုတ္မာစြာ ေစာ္ကားပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။

~> မည္သူမဆို ပိုင္ဆိုင္စရာ ေျမတဆုပ္မရွိလို႔ ေတာင္းခံပိုင္ခြင့္ ရွိေပမယ့္ သူမ်ားေျမကို မတရားလုပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။

လူသားတိုင္းမွာ ေက်းဇူးတရား၊ နားလည္မႈတရား၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ ကိုယ္က်င့္တရား မရွိပဲ အသက္ရွင္သန္ျခင္း ျပဳမည္ဆိုလွ်င္ ထိုသူမ်ားသည္ ျမင့္ျမတ္သည့္ လူသားဘ၀ႏွင့္ပင္ မထိုက္တန္။

ခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္တို႔တိုင္းရင္းသားျဖစ္တဲ့ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားဟာ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရကို ပစ္ၿပီး ကိုယ့္အသက္၊ ကိုယ့္စည္းစိမ္၊ ကိုယ့္သားသမီးမ်ားအတြက္ ဒုကၡသည္နီးပါး(ဒုကၡသည္ပါပဲ) ထြက္ေျပးေနရၿပီ။ တကယ့္အမွန္ ပိုင္ဆိုင္စရာ၊ ညႊန္ျပစရာ တိုင္းျပည္မရွိတဲ့ ဒုကၡသည္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာ ဘဂၤလီကုလားမ်ားက အမဲသားအ၀စားထားရတဲ့ လမ္းေဘးကေခြးလို သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဟုတ္လွၿပီလို႔ထင္ေနၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ တရိုတေသ အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ ဘုရားပုထိုးေတြကို ယုတ္မာစြာ ေစာ္ကားျခင္းကို မသိက်ဳိးကၽြံျပဳေနၾကရေအာင္ ကၽြန္မတို႔ ရူးေနမွပင္ျဖစ္မည္။

ကၽြန္မတို႔ အင္တာနက္ေပၚတက္လိုက္ၿပီဆိုလွ်င္ လူထုေတြရဲ႕ မခံမရပ္ႏိုင္ေပါက္ကြဲသံေတြနဲ႔ မလွမပတန္ဆာဆင္ထားတဲ့ ပိုစ့္ေတြက ေနရာအႏွံ႔။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ သည္းခံခ်ဳပ္တည္းႏိုင္စြမ္းကုန္တဲ့ ေပါက္ကြဲသံေတြကလည္း သတၱိရွိသူေတြရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက်ေတာ့လည္း ပြင့္လင္းစြာ like ေတာင္မလုပ္ေပးရဲေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြကို မၾကာခဏ ေျပးေျပးသတ္ေနမည္သာ။ ကၽြန္မပင္ ေျပးသတ္သည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္ေပါင္းမနည္း။

မုန္းသည္။ ရြံသည္။ နာက်ည္းသည္။ မာရ္နတ္လို တကယ့္နတ္ဆိုးေတြရဲ႕ ေစတမန္မ်ားပင္။ ဘယ္တိုင္းျပည္မွေတာင္ လက္မခံရဲတဲ့၊ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရေပၚက ကိုယ့္အေသြးအသားေတြကိုလည္း ထိခိုက္ယုတ္မာလာတဲ့ ဒီလို အႏၱရယ္ရွိတဲ့မ်ဳိးႏြယ္စုကို ကၽြန္မတို႔ဆက္ၿပီးေနရာေပးထားလွ်င္ေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔လႈိက္စားလာတဲ့ကင္ဆာေရာဂါဆိုႀကီးလို ျမန္မာျပည္ေတာ့ လုံးပါးပါးလာဖို႔သာ ရွိေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ 

ေစတီပုထုိးမ်ားႏွင့္ ရခိုင္ျပည္ရဲ႕ ေနညိဳခ်ိန္ ေရႊအိုေရာင္အလွ